Ines Claus (°1993, Antwerp) graduated in 2017 at KASK School of Arts Ghent (B) with a Master in Fine Arts, Drawing. 

Her works on paper / canvas are often on the thin line between drawing, painting and/or installation. In her works and floorcloth books you can find dualities such as; mystery and humor, bright contrasting colors and emptiness, direct fast lines and slow subjects. Images are constructed by bringing sketches together in an isometric perspective. 

 

Text by Arno Kramer

Ode aan de voorlopigheid

 

Hoewel je in het recente werk van Ines Claus de palmboom als een constant beeldend gegeven kunt zien, leidt het als beeldende vorm tot een enorme variëteit aan materialen en beeldende uitvoeringen. Getekend op papier, gedrukt in boeken, gedrukt op huishoudelijke dweilen, roepen die beelden de vraag op wat er precies moet worden overgebracht. Is het ironie, is het het zoeken naar beeldende grenzen? Is er sprake van het afzetten tegen conventionele vormen van beeldende kunst en misschien nog interessanter: is het werk ooit echt voltooid? Er is een fraaie parallel te trekken met de literaire teksten die P.F. Thomése bezigde in zijn boek Verzameld nachtwerk. Hij gebruikt, toch ook met een dikke knipoog, het begrip ‘Onaf kijken’ en hij gooit er in de teksten verschillende paradoxen tegenaan. De vervreemding is onvermijdelijk en daar begint de parallel met het werk en vooral met de het experimenten die Ines Claus beeldend aangaat. Voor Thomése houdt iets maken in, er iets anders van maken. Van iets binnen in je ontwikkelt zich iets buiten je om. Niets is wat het is, het is steeds bezig iets anders te worden. Thomése’s manier van redeneren in het essay De werkelijkheidsverbeteraar is op zijn minst weerbarstig en zelfs provocerend. Ik tref er gedachtegangen aan die ik naadloos op de ontwikkelingen in werk van Ines Claus kan leggen. Thomése concludeert bijvoorbeeld dat als zijn schrijven weer eens literatuur geworden blijkt te zijn de onderneming mislukt is. Veel lezers en critici weten zich dan met zijn werk geen raad, ze kunnen het niet ‘plaatsen’. Missie geslaagd, schrijft hij dan provocerend. Het is zaak onzekerheden in stand te houden. Zekerheden zijn er te over, daar moet je volgens hem de kunst niet voor gebruiken. Wat hij zoekt is een open terrein, waar de woorden de weg niet kennen. En dat is een concept dat lijkt op te gaan voor veel van Ines Claus haar werk. Nooit gebonden aan een metier, nooit gekozen voor conventionele inhoud, noch uitvoering, altijd op het randje van kan het wel, is het beeldend wel sterk genoeg, maar altijd sterk persoonlijk en vol risico’s. Alsof wat zij maakt niet per se op beeldende kunst hoeft te lijken. Het bevalt me altijd zeer als ik het werk van Ines Claus zie ik steeds weer moet ‘wennen’ aan wat ik dan weer zien. Nooit is er iets voorspelbaar, altijd is het werk vitaal en uitdagend. In werken op papier gaat het haar niet om realistische weergaves van vormen. Stoelen, tafels en palmbomen komen in meerdere vreemde composities voor en nooit in een tafereel dat gezapig of voorspelbaar is. Noch is het werk te betrappen op een moralistisch uitgangspunt. Voor ‘moralisten’ liggen betekenissen immers meestal vast. Veelal geschiedt dat omdat men is opgehouden met het denken en invoelen. Het is daar opgehouden waar het werk wellicht ‘onbegrijpelijk’ is geworden. Het mogelijke ‘begrip’ voor eerder werk wordt onderuit gehaald en men kan weer opnieuw beginnen met het eigen onderzoek en het opdoen van nieuwe ervaringen. Buiten de begrenzing van het voorgevormde begrip kan ontvankelijkheid ontluiken. Gevoeligheden zijn over het hoofd gezien, terwijl al die tijd er al veel ongeweten aanwezig moet zijn geweest. In een esthetische benadering van de werkelijkheid stel je de conclusie uit. Dat wordt dan een ode aan de voorlopigheid.

 

Het creëren van een beeld door Ines Claus is het creëren van een eigen wereld, van een plek ook, veelal letterlijk op een vel papier of complexer in een installatie of in een boek. Die plek is een thuis, want Ines Claus heeft hem als kunstenaar met eigen energie gewrocht. Zij voegt er elke dag, als ze werkt, iets aan toe. Ze koestert die plek, het is haar domein, maar zij is zich als beeldend kunstenaar ook bewust van het feit dat anderen dat domein ooit zullen betreden. Het is niet zo dat haar werken alleen uit handelen bestaat, het zetten van lijnen, het knippen van vormen, het zoeken van materialen, het bedrukken van stoffen, wat niet al. Het is ook veel reflecteren en vaak opnieuw beginnen, dat is inherent aan een artistiek proces van scheppen. Soms ontwikkelt iets zich deels in haar hoofd, maar vaker lijken het hart en vooral het onderbewuste de sturende factoren te zijn in de ontwikkeling. Steeds is er ook de serendipiteit, het bewandelen van een gedeeltelijk bedachte weg, het vermogen hebben er vanaf te wijken en dat je kunt dwalen in de geest. Altijd staat het ongewisse voorop en daaraan kan Ines Claus in veel gevallen prachtig en oorspronkelijk gevolg geven. Zo ontstaat een nooit gezochte schoonheid, die dus toch blijkt te bestaan in de afsluiting van een avontuurlijk beeldend traject.

 

Arno Kramer

April 2017

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now